· 

Wat schrikken na die eerste echo!

Afgelopen woensdag was ik alweer 21 weken zwanger. Wat vliegt de tijd! Het is en blijft heel cliche maar bij een eerste kindje ben je veel meer bewust van het zwanger zijn, alles is nieuw en alles moet nog ontdekt worden. 

 

Net zoals bij Marlie en Bram kan ik ook nu niet wachten om onze kleine meid straks in november te mogen ontmoeten. Wederom zal ik daarna het getrappel in mijn buik missen. 

 

Als ik terug kijk op de laatste weken hoe ik me voel en hoe het gaat met de zwangerschap mag ik echt mijn handen dichtknijpen! Ik heb zoals jullie wellicht weten last van trechterbekken. Dit houdt in dat mijn bekken scheef staan, hierdoor is mijn houding niet juist maar ook heb ik sinds de zwangerschap van Marlie veel last van bekkeninstabiliteit. Soms zo erg dat ik niet kan lopen en Twan mij van de bank mag heizen.

 

Gelukkig heb ik hier mijn weg in gevonden en weet ik wat ik wel en niet kan en als ik te veel doe wordt ik "gestraft". Mijn "batterij" begint (dank god!) de volgende ochtend weer opnieuw en krijg ik een herkansing om niet te veel te doen. En onder niet te veel doen is bijvoorbeeld niet én het huishouden én boodschappen én achter de naaimachine. Als ik alles gedoseerd doe gaat het dus goed.  Er zijn gewoon een aantal dingen waarvan ik weet dat ik die nu even niet kan zoals het winkelwagentje duwen, stofzuigen na 16.00 uur etc. 

 

Waar ik wel op moet letten is mijn keizersnee wond. In mijn vorige blog.  konden jullie al lezen dat de eerste echo heel bijzonder was geweest, we waren namelijk heel zenuwachtig maar gelukkig was alles met de kleine goed. Tijdens de eerste echo zei ik al tegen de verloskundige dat ze me heel erg pijn deed. Ik kreeg toen te horen dat dit erbij hoorde omdat de baby nog heel diep ligt en dat ze dus wel druk moest uitoefenen op mijn buik. 

 

Vlak na de echo wou ik opstaan en merkte ik dat ik echt buikpijn had, dit had ik haar ook aangegeven,dit kwam door het drukken zij ze. Nou ja, als zij dat zegt zal het wel  zo zijn dacht ik. Daarna heb ik er verder ook niet meer aan gedacht of me druk gemaakt.

 

Tot dat ik 's avonds op de wc zat... ik keek naar beneden en zag dat mijn benen en buik onder het opgedroogd bloed zaten. Omdat ik zelf al door had dat dit van mijn eerdere keizersnee wonden kwam riep ik Twan erbij, Twan heeft het bloed heeel rustig weg gehaald met een nat doekje.  Daarna ben ik op de bank gaan liggen omdat ik nog steeds buikpijn had.  Op advies van mijn mede-november-zwangere-vriendinnen heb ik toch maar de verloskundige gebeld. 

 

De verloskundige gaf aan dat dit niet de bedoeling was maar dat ze even zou overleggen met de gynaecoloog. Met een half uurtje werd ik teruggebeld met de mededeling dat ik naar het ziekenhuis moest komen omdat ik nog steeds buikpijn had wouden ze mijn baarmoeder checken. 

Gezien de corona maatregelen vroeg ik of Twan mee kon en dit mocht! Mijn schoonouders konden gelukkig oppassen want Marlie en Bram lagen inmiddels al op bed. 

 

Al met al kwamen we met de schrik vrij. In mijn baarmoeder was niks te zien en het was dus enkel de opperhuid, welke open was gesprongen. De gynaecologen hadden overleg gehad maar wisten niet goed hoe dit zou gaan ontwikkelen in de zwangerschap dus zou ik onder controle blijven. Naar mate mijn buik gaat groeien komt er namelijk meer druk op te staan. Ook moest ik goed de genezing in de gaten houden.

 

Inmiddels heb ik een aantal echo's meer gehad en bij elke echo is mijn wond weer open gegaan als een soort schaafwond. Gelukkig heb ik er in het dagelijkse leven niet heel veel last van op het feit na dat ik nu "oma-onderbroeken" moet dragen zodat ze niet op mijn wond zitten....  Je kunt het echt vergelijken met een schaafwond van je ene kant naar de andere kant van de buik, ook nu de wond genezen is blijft het gevoelig dus elke stof welke op de wond zit is gevoelig. 

 

Aangezien ook deze zwangerschap beeindigd zal worden met een keizersnee heeft mijn gynaecoloog overleg met specialisten (dermatoloog en plastische chirurg) welke met een plan komen om de wond ook na de keizersnee goed te laten genezen. 

 

Gelukkig heeft dit verder geen invloed op de groei en gezondheid van het kindje want bij de 20 weken echo bleek alles goed te zijn! 

Reactie schrijven

Commentaren: 0